-Wierzysz w cuda...?
Mrok ogarnął pokój, przez zasłony przebijał się blask Księżyca. Ciche nuty wydobywały się z głośników, uspokajająca melodia. Bezwładnie leżałam na łóżku, mówiąc do siebie. W samotności trwałam, z kamienną twarzą rozmyślałam.
-Opowiedziałam Ci historię, jakby baśń, legendę.

-Słuchasz...?
Na połoninach leżeliśmy, słuchając wiatru w trawach.
-Każdy człowiek rodzi się z jednym skrzydłem na wzór anioła. Kroczymy s nim przez życie. Obijamy się o skrzydła bratnich dusz. Lecz aby wzlecieć do Niebios potrzeba dwóch skrzydeł...

Milczeniem ogarnięci kroczyliśmy, obijając się skrzydłami, nudąc melodię zycia. Ze slowami na ustach szliśmy do przodu,zamyśleni o świcie, rozgadani w południe, spokojni na wieczór. Kochaliśmy wodę, wiatr i niebo. Snulismy opowieści o życiu, przeszłości, przyszłości, o dorosłości. O  tej dorosłości,wielkiej, nieosiągalnej i złudnej.
-Zawsze jest się dzieckiem. Egoizm jest naturalny, czemu więc go negować...?
-Dorosłość to ułuda. Nie istnieje. Każda decyzja waży naszą szalę.
-Bez dzieka w sobie jesteś nikim, marnym puchem na wietrze, kroplą deszczu bez wyrazu, wspomnieniem o sobie...

Skrzydła osłaniały przed wiatrem, ostrym podmuchem zimy. Ktoś zgubił skrzydło. Zapomniał kim jest. Zapomniał o tym, co było, o tym co jest. Nie wiedział, że je zgubił. Zatracił się w dorosłości, przeklinając innych. Z nienawiścią spoglądał na wrogów, podejrzliwością na przyjaciół. Sen  usiadł na powiekach, marzenia zlały się z rzeczywistością, zaspanymi oczami, jeszcze nie do końca otwartymi, człowiek bez skrzydła oceniał świat. Nic tego nie zmieni, skrzydła nie da się odzyskać, ale da się nim podzielić...

Mówię, być może tak miało być. Nie krzyczę, nie płaczę, nie wzdycham. Nie oceniam. Nie krytykuję. W piśmie napisane co ma być,to będzie. Kocham, nienawidzę. Uwielbiam i gardzę. Cogito, ergo sum jak mawiali starożytni.

Hito wa mikake ni yoranu mono.